Panasonic H-ES200

De Panasonic Leica 200mm f/2.8 is een optisch meesterwerk met een fantastische autofocus en prachtige bokeh, maar het is een log, peperduur nicheproduct. De prestaties kelderen met de meegeleverde teleconverter, waardoor een goedkopere zoomlens vaak een betere allround keuze is. Voor de gespecialiseerde portretfotograaf is hij subliem, maar de meeste MFT-gebruikers kunnen deze beter links laten liggen.

De scherpte van deze lens is ronduit indrukwekkend. In onze database behoort hij tot de absolute top, en dat zie je terug in de beelden. Vanuit het centrum tot in de hoeken blijft alles messcherp, zelfs bij vol open diafragma op f/2.8. De twee UED-elementen doen hun werk perfect; we zagen vrijwel geen zichtbare chromatische aberratie in situaties met hoog contrast. De bokeh is een ander sterk punt. Met een 9-bladig diafragma en die f/2.8 opening krijg je een zijdezachte achtergrondonscherpte die portretten een prachtige, driedimensionale look geeft. Hij scoort hier in de top 14 procent van alle objectieven, en dat is precies wat je verwacht van een lens met deze specificaties.

De autofocus is een van de snelste die we op het Micro Four Thirds systeem hebben getest. De triple lineaire motor jaagt feilloos en vrijwel geruisloos naar je onderwerp, wat hem een droom maakt voor zowel snelle actie als video. De ingebouwde POWER O.I.S. stabilisatie is effectief en levert je een paar stops extra speelruimte op. Maar hier begint ook een beetje de realiteit te knagen. De stabilisatie is goed, maar zoals een gebruiker al aangaf, het vervangt geen statief bij langere sluitertijden. En hoewel de lens compatibel is met Panasonic teleconverters, lijkt de magie een beetje te vervliegen als je de meegeleverde 1.4x converter gebruikt. De prestaties nemen dan merkbaar af, een punt dat ook in de gebruikersfeedback naar voren komt.

De meest logische concurrent binnen het MFT-systeem is de Olympus 100-400mm f/5.0-6.3. Die is een stuk langzamer qua diafragma, maar biedt een veel groter zoombereik en is aanzienlijk goedkoper. Uit onze data en gebruikerservaringen blijkt dat de Olympus, zelfs met een teleconverter op de Panasonic, vaak de betere allround keuze is voor wildlifefotografen die flexibiliteit nodig hebben. De Panasonic wint het op pure lichtsterkte en bokeh, maar verliest de praktische oorlog.

Kijk je buiten het MFT-systeem, dan kom je uit bij zoiets als de Sony FE 70-200mm f/2.8 GM II. Op een full-frame body als een Sony A7IV krijg je een vergelijkbaar telebereik, nog betere prestaties bij weinig licht door de grotere sensor, en een veelzijdig zoombereik. De Sony is ook niet goedkoop, maar biedt een completer pakket voor een professionele fotograaf. De Panasonic is een nicheproduct dat alleen echt schittert als je vastzit aan het MFT-systeem en de absolute top in portret- of indoor sportfotografie zoekt, zonder een zoomlens nodig te hebben.

De prijs van deze lens is een verhaal apart. We zagen aanbiedingen variëren van een schappelijke 2998 dollar tot een absurd hoge 614855 dollar bij verschillende vendors. Dat is een spreiding van meer dan 600.000 dollar, wat waarschijnlijk duidt op een foutieve listing of een extreem niche aanbod. Voor de realistische prijs van rond de 3000 dollar krijg je een optisch meesterwerk, maar de waardepropositie is wankel. Je betaalt een flinke Leica-premium voor een lens die in sommige praktijkscenario's, vooral met de teleconverter, wordt verslagen door een veelzijdigere en goedkopere zoomlens.

Voor datzelfde geld kun je bijna twee Olympus 100-400mm zoomlenzen kopen, die je meer flexibiliteit en een groter bereik geven. De gebruikersfeedback liegt er niet om: iemand die deze lens kocht, was ronduit teleurgesteld dat hij het met converter niet eens kon opnemen tegen die Olympus-zoom. Als pure 200mm f/2.8 prime is hij subliem, maar de totaalervaring met de meegeleverde converter maakt de hoge prijs moeilijk te verteren. Dit is een lens voor een specifieke professional die precies weet waarom hij deze brandpuntsafstand en lichtsterkte nodig heeft, en voor wie geld geen rol speelt.

De Panasonic Leica DG Elmarit 200mm f/2.8 POWER O.I.S. is een beetje een vreemde eend in de Micro Four Thirds vijver. Het is een enorme, zware prime lens die een full-frame 400mm f/2.8 look op je kleine MFT-body probeert te toveren. En optisch gezien lukt dat ook nog eens verbluffend goed. Dit glas zit in het absolute topsegment van onze database, met een optische score die bij de beste 18 procent hoort. Maar de echte vraag is niet óf hij scherp is, maar voor wie dit logge stuk metaal en glas van 1245 gram eigenlijk bedoeld is.

Laten we eerlijk zijn: een 200mm f/2.8 op een systeem dat draait om compactheid is een statement. Je koopt dit niet voor een dagje dierentuin of een stedentrip. De score voor reisfotografie duikt naar een magere 40 uit 100, en dat voel je meteen als je hem oppakt. Dit is een specialist. Een tool voor professionele portretfotografen en sport- of wildlifeshooters die het maximale uit hun MFT-sensor willen persen en de diepe zakken hebben om dit te betalen. De ingebouwde 1.4x teleconverter is een slimme toevoeging die het bereik naar 280mm tilt, al lees je daarover gemengde geluiden van gebruikers.

Wat dit objectief echt bijzonder maakt, is de combinatie van die f/2.8 diafragmaopening en de Leica-goedgekeurde optische formule. Met 15 elementen in 13 groepen, waaronder twee UED-elementen en een Nano Surface Coating, is het een serieuze poging om chromatische aberratie en overstraling volledig de kop in te drukken. De autofocus is dankzij de triple lineaire motor razendsnel en muisstil, wat hem ook interessant maakt voor videowerk. Maar de prijs, die ergens tussen de 2998 en een bizarre 614855 dollar schommelt afhankelijk van de verkoper, maakt dit een aankoop waar je goed over na moet denken.

De meeste Micro Four Thirds fotografen kunnen deze lens beter overslaan. Als je een allround telelens zoekt voor wildlife, sport of reizen, is een zoomlens zoals de Olympus 100-400mm een veel verstandigere keuze. Die is goedkoper, lichter en oneindig veel flexibeler. De Panasonic is alleen interessant als je specifiek die 200mm f/2.8 look nodig hebt en bereid bent om de beperkingen en het gewicht te accepteren.

Ook videografen die afhankelijk zijn van een diafragmaring voor soepele overgangen kunnen beter verder kijken. Het ontbreken daarvan is een vreemde omissie op een lens in deze prijsklasse. En als je hoopt op een magische alleskunner met de ingebouwde teleconverter, moet ik je teleurstellen. De prestaties met de converter zijn simpelweg niet goed genoeg om de hoofdreden voor aankoop te zijn. Kijk in dat geval naar een dedicated langere lens of een hoogwaardige zoom.

Als je een portretfotograaf bent die op Micro Four Thirds schiet en droomt van de ultieme subjectisolatie, dan is dit jouw lens. De combinatie van 200mm en f/2.8 levert een look op die je met geen enkele MFT-zoomlens kunt evenaren. De scherpte is adembenemend en de autofocus is feilloos. Je koopt hem voor die ene specifieke taak, en daarin is hij de absolute koning. Zie het als een gespecialiseerd instrument, niet als een alleskunner.

Voor de meeste andere fotografen, inclusief de fanatieke amateur, is dit objectief echter een veel te dure en te beperkte aankoop. De matige prestaties met de meegeleverde teleconverter maken het lastig om de aanschaf te verdedigen als een flexibele telelens. De lage score voor veelzijdigheid en de feedback van gebruikers liegen er niet om. Tenzij je precies weet dat je die 200mm f/2.8 look nodig hebt en niets anders, kun je beter je geld steken in een hoogwaardige telezoom zoals de Olympus 100-400. Die geeft je meer mogelijkheden voor minder geld.