Leica Vario-Elmarit-SL 11189 70mm

De Leica Vario-Elmarit-SL 24-70mm f/2.8 is optisch een van de beste zoomlenzen die we ooit hebben getest, met een scherpte en microcontrast die tot de absolute top behoren. De autofocus is echter middelmatig en het ontbreken van stabilisatie is een gemis. De prijs is absurd hoog, variërend van $3,205 tot belachelijke bedragen, waardoor de Sigma 24-70mm f/2.8 Art een veel logischere keuze is voor de meeste mensen. Koop deze lens alleen als je het allerbeste glas voor je Leica SL-systeem wilt en geld geen rol speelt.

De optische prestaties zijn waar deze lens echt schittert. In onze database staat hij in de 99e percentiel voor optische kwaliteit. Dat betekent dat hij tot de absolute top behoort. De drie asferische elementen en negen ED-elementen doen hun werk verbluffend goed. Chromatische aberratie is vrijwel afwezig en de scherpte is van hoek tot hoek uitstekend, zelfs bij f/2.8. Het is een van die lenzen waarbij je pixel-peept en je afvraagt of het nog beter kan. Het antwoord is meestal nee.

De autofocus is een ander verhaal. Die zit in de middenmoot, rond het gemiddelde van wat we testen. Voor een lens van dit kaliber en deze prijs voelt dat een beetje als een gemiste kans. Hij is nauwkeurig, maar niet razendsnel. Voor portretten en landschappen is dat geen enkel probleem, maar voor snelle actie of onvoorspelbaar bewegende onderwerpen zul je merken dat hij achter de feiten aanloopt. De elfbladige diafragma zorgt voor een mooie, ronde bokeh, al is die niet de meest romige die we hebben gezien. Het is een solide performer, maar de magie zit hem echt in het glas, niet in de elektronica.

De directe concurrent is zonder twijfel de Sigma 24-70mm f/2.8 DG DN II Art. Die lens is scherp, snel en aanzienlijk goedkoper. Het grootste verschil zit in de optische finesse en het karakter van de weergave. De Leica heeft een bepaalde 'pop' in de beelden die moeilijk te kwantificeren is, maar die Leica-fans meteen herkennen. De Sigma is klinischer, maar ook uitstekend. Qua autofocus is de Sigma waarschijnlijk zelfs iets sneller, en hij is ook nog eens lichter.

Een andere interessante optie is de Panasonic LUMIX S 24-105mm f/4. Die is niet zo lichtsterk, maar biedt wel meer bereik en optische stabilisatie. Voor videografen is dat een groot pluspunt. En als je het maximale bereik wilt, is er de Panasonic LUMIX S 28-200mm, maar die levert weer in op lichtsterkte en optische kwaliteit. De Leica zit in een vreemde niche: hij is de beste 24-70mm voor L-mount, maar de prijs is zo extreem dat hij alleen te verdedigen is voor professionals die het absolute maximum uit hun SL-systeem willen persen.

Praten over de waarde van een Leica-lens is altijd een hachelijke onderneming. De prijs varieert enorm, van $3,205 tot een duizelingwekkende $458,000 bij verschillende vendors. Ja, je leest het goed. De realistische straatprijs ligt natuurlijk aan de onderkant van dat spectrum, maar zelfs dan is dit een lens die meer kost dan de meeste full-frame camera's met een kitlens erbij. Je betaalt voor de Leica-look, de microcontrast en de wetenschap dat je het beste glas in huis hebt.

De olifant in de kamer is de Sigma 24-70mm f/2.8 DG DN Art voor de L-mount. Die lens is optisch ook uitstekend, heeft een vergelijkbare bouw en kost een fractie van de prijs. De Leica heeft een streepje voor in optische perfectie en draagt het rode dotje, maar of dat een meerprijs van duizenden euro's rechtvaardigt, is een persoonlijke keuze. Als je het beste van het beste wilt en geld geen rol speelt, is dit je lens. Voor ieder ander is de Sigma een veel verstandigere keuze.

De Leica Vario-Elmarit-SL 24-70mm f/2.8 is een lens die bijna elke discussie opent met een olifant in de kamer: de prijs. Maar laten we die er meteen uitgooien. Dit is een werkpaard voor het L-mount systeem, ontworpen voor fotografen die een Leica SL body hebben en geen compromissen willen sluiten op optisch vlak. Het zoombereik is het klassieke 24-70mm, wat betekent dat je van een weids landschap naar een strak portret kunt gaan zonder van lens te wisselen. De echte aantrekkingskracht zit hem in de combinatie van dat f/2.8 diafragma over het hele bereik en de beruchte Leica microcontrast.

Wat deze lens interessant maakt, is dat hij een beetje een vreemde eend in de bijt is. Leica heeft bewust de optische stabilisatie weggelaten om gewicht te besparen. Met 856 gram is hij zeker niet licht, maar wel lichter dan de Leica 24-90mm. De optische prestaties zijn ronduit indrukwekkend, we hebben het hier over de absolute top van wat we in onze database hebben gezien. Maar de autofocus is middelmatig en de bouwkwaliteit, hoewel degelijk, scoort niet zo hoog als je van een Leica zou verwachten. Dit is een lens die uitblinkt in beeldkwaliteit, maar je op andere vlakken keuzes laat maken.

Voor wie is dit dan? Voor de Leica-shooter die een allround lens zoekt met een constante f/2.8 en bereid is te betalen voor die laatste procenten optische perfectie. Het is een lens voor reportages, trouwreportages en reisfotografie, mits je de massa niet erg vindt. De macro-mogelijkheden zijn een leuke bonus, met een maximale vergroting van 1:2.9 kun je aardig dichtbij komen. Maar als je puur op zoek bent naar de beste prijs-kwaliteitverhouding, dan is dit een lastig verhaal.

Als je geen Leica-body hebt, is er letterlijk geen reden om deze lens te overwegen. Koop de Sigma 24-70mm f/2.8 DG DN Art en gebruik het geld dat je overhoudt voor een leuke stedentrip. Ook als je veel video schiet uit de hand, is dit niet de beste keuze. Het ontbreken van optische stabilisatie en de hoorbare autofocus kunnen hinderlijk zijn. Kijk dan liever naar de Panasonic LUMIX S 24-105mm f/4, die wel OIS heeft en een uitstekende videolens is.

En als je een purist bent die alleen met primes schiet, zul je deze zoom waarschijnlijk toch in de kast laten liggen. De Summilux-SL primes bieden een nog mooiere bokeh en een nog magischer beeld, en als je die eenmaal gewend bent, voelt elke zoomlens als een compromis. Deze lens is voor de pragmaticus die de Leica-look wil in een allround werkpaard, niet voor de romanticus die op zoek is naar karakter.

Voor de trouwfotograaf of reportagemaker die met een Leica SL2 of SL3 werkt en het allerbeste wil, is dit de lens. De combinatie van het f/2.8 diafragma en de ongeëvenaarde optische kwaliteit levert beelden op waar je direct verliefd op wordt. De kleurweergave en het contrast zijn typisch Leica, en dat is iets wat je in de nabewerking nauwelijks kunt nabootsen. Het ontbreken van stabilisatie is jammer, maar de meeste moderne SL-bodies hebben IBIS, dus dat vangt het deels op.

Voor de hobbyist of de prijsbewuste professional is dit echter een lastig verhaal. De Sigma 24-70mm f/2.8 DG DN Art is objectief gezien 95% van de lens voor 30% van de prijs. Tenzij je echt die laatste 5% aan beeldkwaliteit nodig hebt en het Leica-karakter herkent, is het bijna onmogelijk om de meerprijs te rechtvaardigen. Dit is een lens voor de puristen, de liefhebbers die het rode stipje willen en bereid zijn daarvoor te betalen.